Search This Blog

Thursday, November 18, 2010

18 November :Onafhankelijkheidsdag van Marokko

Marokko (Arabisch: المغرب "Al-Maghrib"), officieel het Koninkrijk Marokko [2] (Arabisch: المملكة المغربية), is een land in Noord-Afrika met een bevolking van 33.757.175. Het heeft een kust aan de Atlantische Oceaan die reikt voorbij de Straat van Gibraltar naar de Middellandse Zee. Marokko heeft internationale grenzen met Algerije in het oosten, Spanje naar het noorden (een water-grens door de Straat-en landgrenzen met twee kleine Spaanse autonome steden, Ceuta en Melilla), en Mauritanië in het zuiden [3].

Marokko is het enige Afrikaanse land dat niet is momenteel lid van de Afrikaanse Unie. Het is echter een lid van de Arabische Liga op dit moment, de Arabische Maghreb Unie, de Francofonie, Organisatie van de Islamitische Conferentie, Mediterrane Dialoog groep, en de Groep van 77, en is een belangrijke niet-NAVO-bondgenoot van de Verenigde Staten.

De volledige Arabische naam Al-Mamlaka al-Maghribiya vertaalt naar "The Western Koninkrijk." Al-Maghrib (betekent "Het Westen") wordt algemeen gebruikt. Voor historische referenties, middeleeuwse Arabische historici en geografen gebruikt om naar Marokko verwijzen als Al-Maghrib Al Aqsa ("Het verst naar het westen"), desambiguïserende uit naburige historische regio's genaamd Al-Maghrib al Awsat ("The Middle West", Algerije) en Al-Maghrib al Adna ("Het dichtstbijzijnde West", Tunesië) [4].

De gelatiniseerde naam "Marokko" is afkomstig van het middeleeuwse Latijn "Morroch", die verwees naar de naam van de voormalige Almoraviden en de Almohaden hoofdstad Marrakech. [5] De Perzen ronduit noemen het "Marrakech" [6], terwijl de Turken noemen het "Fas "die afkomstig is van de oude Idrisid en Merinide hoofdstad Fès [7].

Het woord "Marrakech" is waarschijnlijk afgeleid van het Berberse woord Mur-Akush zin Land van God.

Op 18 november 2006, Marokko vierden de 50ste verjaardag van zijn onafhankelijkheid. Marokko hersteld zijn politieke onafhankelijkheid van Frankrijk op 2 maart 1956 en op 7 april, Frankrijk officieel afstand gedaan van haar protectoraat. Door middel van overeenkomsten met Spanje in 1956 en 1958, Marokkaanse controle over bepaalde Spaanse uitgesloten gebieden werd hersteld, maar pogingen om andere Spaanse koloniale bezittingen vordering door middel van militaire acties waren minder succesvol. De geïnternationaliseerde stad Tanger werd gereïntegreerd met de ondertekening van het protocol Tanger op 29 oktober 1956 (zie Tanger Crisis). Hassan II werd koning van Marokko op 3 maart 1961. Zijn vroege jaren van het bewind zou worden gekenmerkt door politieke onrust. De Spaanse enclave Ifni in het zuiden werd gereïntegreerd naar het land in 1969. Marokko annexeerde de Westelijke Sahara in de jaren 1970 na de veeleisende zijn reïntegratie van Spanje sinds de onafhankelijkheid, maar de definitieve resolutie over de status van het gebied blijft onopgelost. (Zie Geschiedenis van de Westelijke Sahara.)

Politieke hervormingen in de jaren 1990 resulteerde in de oprichting van een tweekamerstelsel wetgever in 1997. Marokko werd verleend Major niet-NAVO-bondgenoot de status van de Verenigde Staten in juni 2004 en heeft vrijhandelsovereenkomsten getekend met de Verenigde Staten en de Europese Unie.

Marokko is een de jure constitutionele monarchie met een gekozen parlement. De koning van Marokko, met uitgestrekte uitvoerende bevoegdheden, kan ontbinden overheid en implementeren van de militairen, onder andere prerogatieven. Oppositiepartijen zijn legaal, en verscheidene zijn gevormd in de afgelopen jaren.

vertaal door : google vertaal






Marokko na de bevrijding van Europa


Na de Tweede Wereldoorlog was er in Marokko een groot verlangen naar onafhankelijkheid. Maar die kwam helemaal niet. Kort gezegd vonden de Franse generaals dat Marokko daar nog niet aan toe was.

Sultan Mohammed V en vele Marokkanen vonden dat ze recht hadden op onafhankelijkheid. Frankrijk wilde zijn bezittingen in Marokko en de andere Noord-Afrikaanse landen niet opgeven. De Amerikanen waren het daar niet mee eens. Ze vonden  dat Groot-Brittannië, Frankrijk en ook Nederland hun koloniën moesten opgeven.

Het duurde nog meer dan tien jaar voor Marokko onafhankelijk werd. Op 2 maart 1956 was het dan eindelijk zo ver. Het ging niet zonder strijd en bloedvergieten. In januari 1944 richtte Ahmed Balafrej in Marokko de Hizb el-Istiqlal op. Dat is de partij voor de onafhankelijkheid. Hij schreef een manifest aan de Sultan, het Marokkaanse volk, de Fransen en aan de geallieerden. De geallieerden waren de bondgenoten die tegen de nazi’s vochten. In het manifest eiste hij onafhankelijkheid voor Marokko.

Sultan Mohammed V, net na de onafhankelijkheid van Marokko in 1956

Direct werd Balafrej met nog zeventien nationalisten opgepakt door de Franse ordedienst. Een volksopstand brak uit. In Fès doodden Franse soldaten zestig Marokkanen. Er vielen honderden gewonden. Vijfduizend mensen werden gearresteerd. Er werd gemarteld in gevangenissen en kampen. Onderwijsinstellingen moesten sluiten. De opstand van de strijders voor onafhankelijkheid werd in bloed gesmoord. Ook goumiers in dienst van het Franse leger deden daar aan mee. Balafrej werd verbannen. Na de onafhankelijkheid in 1956 werd Balafrej minister van buitenlandse zaken en een van de belangrijkste politici van Marokko. Elk jaar op 18 november viert Marokko Aïd el Istiklal, onafhankelijkheidsdag.

Marokkaanse onafhankelijkheidsdag Aïd el Istiklal, op 18 november




No comments:

Post a Comment